Witam. Nazywam się Krzysztof Jastrzębski, a znajomi nazywają mnie Jarzbi. Mieszkam wraz z rodziną (Na którą składa się żona, zwariowana córeczka oraz dwa koty: Podrap i Ugryź) w Skawinie, małym miasteczku pod Krakowem. Od dłuższego czasu skłaniałem się do założenia swojego miejsca w sieci internetowej, aż w końcu udało się doprowadzić sprawę prawie do końca. Strona ta głównie będzie związana z moimi zainteresowaniami czyli astronomią, historią i ciekawostkami dotyczącymi mojego miasta, a również inne moje pomysły znajdą tu swoje miejsce (Gwiezdny Kupiec On-Line???).
A co już można znaleźć na stronie?
Jeżeli interesujesz się astronomią to zapraszam do tej właśnie części. W astro-galerii znajdziesz zdjęcia, wykonane za pomocą mojego amatorskiego teleskopu astronomicznego. Polecam samemu spróbować zrobić takie zdjęcia lub poobserwować niebo. Wystarczy do tego prosty sprzęt, który jest w zasięgu każdego astroamatora i trochę samozaparcia. Zdjęcia te nie posiadają wartości naukowej ale robienie ich to świetna zabawa.
Moim rodzinnym domem jest stary drewniany dom przy ulicy Kazimierza Wielkiego, który zbudował (prawie 100 lat temu) i w którym mieszkał Henryk Różycki. Postać znana w Skawinie głównie jako autor książki "Umarła Babka w Skawinie" bazującej na skawińskiej legendzie opowiadającej historię kochanicy króla Kazimierza - Babettcie i "Małej Monografii Miasta Skawiny". Przybliżę tutaj postać samego autora, jak i jego skromną twórczość, ilustrując to moimi rysunkami i zdjęciami, a także opisując miejsca powiązane z wydarzeniami z powieści.
Na początku znajdzie się tu monografia Skawiny oraz fragmenty powieści opartej na wydarzeniach konfederacji barskiej, opisującej gorące dla naszego miasta chwile, w ostatnich latach wolności.
A wszystkim którzy dobrnęli do tego momentu, proponuję wiersz:
Brzozy jak tory spadłych gwiazd. Ciemność półkręgiem
nabijana
Ćwiekami białych krzyży. Las najskrzydlej biegnie w mrok
bez końca
I bije grzbietem w twardość chmur, zamykających wzrok
jak ściana.
Tylko zbudzonej wilgi głos opada przypomnieniem słońca.
Płomieniem przełamany chór. I tylko glina zapamięta
Podziemny kształt wygasłych ust. Na grobach wschodzi
miedź i mięta.
Kwiaty unoszą pusty wzrok ponad powłoki już niczyje
I kiedykolwiek stąpnę, śmierć. I ciemność. Nie wiem, za
co żyje.
Cmentarz polny
Wiersze młodzieńcze. Stanisław Lem
